(Nie)kulturalnie o popkulturze

"Resident Evil 3: Nemesis" z 1999 roku był grą, która nieraz przyprawiła mnie o szybsze bicie serca (nie mam na myśli protagonistki, a raczej głównego antagonistę), a czasem o stan przedzawałowy. Pamiętam, że kiedy grałem pierwszy raz w tę grę w okolicach 2001 roku, to nienawidziłem ją całym sercem. 😆 Dlatego też tak na początku niechętnie podchodziłem do remake'u tej gry z 2020 roku, bo nie chciałem, aby skończyło się rage quitem. Po nieco ponad 20 latach i "magicznych" sztuczkach udało mi się odpalić "Resident Evil 3: Nemesis" na 64 bitowym Windowsie 11 i wrócić wspomnieniami do okolic roku 2000/2001. Nieco wcześniej dzięki mojemu kuzynowi poznałem "Resident Evil 2" z 1998 roku i to było moje pierwsze zetknięcie się z tą serią. Pamiętam, że się bałem tej gry, zwłaszcza korytarzy pełnych zombie, albo charakterystycznego szurania i jęków w korytarzu i umieszczenia kamery tak, że nie było widać przeciwnika. Ale to nic w porównaniu...

Na Steamie tuż przed wigilią pojawiła się wersja demonstracyjna gry "Skinny & Franko: Fist of Violence", czyli kontynuacji kultowej gry familijnej z lat 90 "Franko: The Crazy Revenge" napisanej przez Mariusza Pawluka, wyprodukowanej przez World Software i wydanej przez Mirage Software w 1994 roku na Amigę. A chyba rok czy dwa lata później została przeportowana na komputery PC z MS DOS-em. Teraz twórca oryginału powraca z kontynuacją dzięki firmie Blue Sunset Games, która wyprodukowała ten tytuł, a wydaniem zajęło się Console Labs S. A.  Swego czasu "Franko: The Crazy Revenge" było bardzo kontrowersyjną grą, szczerze mówiąc to nie wiem czemu. To piękny, familijny i wzruszający tytuł, który pewnie był odpowiedzią na takie zagraniczne familijne gry jak: "Renegade", "Target Renegade", "Double Dragon", "Streets of Rage", "Final Fight"  Po (nie tak całkiem) ostatecznym przegonieniu Zła z ulic Szcz...