(Nie)kulturalnie o popkulturze

Serii "Tomb Raider" raczej nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Nie trzeba być graczem komputerowym żeby słyszeć o Larze Croft. Pierwsza odsłona serii była przełomem wśród gier komputerowych, jako jedna z pierwszych wprowadziła do gier pełen trójwymiar, wytoczyła ścieżkę w grach TPP (z perspektywy trzeciej osoby, z kamerą zza pleców protagonisty), a także główną postać z gry. Choć wcześniej ukazała się trójwymiarowa platformówka „Crash Bandicoot ” na Sony PlayStation, to wprawdzie można ją nazwać grą 2,5 D. Mimo, że środowisko było trójwymiarowe, gra nie pozwoliła poruszać się w dowolnym kierunku, dopiero to umożliwił „Tomb Raider”. Choć Lara Croft nie jest pierwszą bohaterką gry komputerowej w historii (choćby w latach 80 były w grach 8-bitowych takie bohaterki jak: Pani Pac-Man, siostry Giana i Maria, ninja w „Saboteur 2: Avenging Angel”), to jest chyba pierwszą wyrazistą główną żeńską postacią z gry, gdyż przede wszystkim wcześniej głównie protagonistami w gra...

Kiedy mniej więcej pół roku temu ogłoszono, że 14 lutego 2024 roku ma się pojawić zremasterowana wersja pierwszej trylogii „Tomb Raidera” (jakby ktoś nie wiedział, to są urodziny Lary Croft), to byłem średnio zainteresowany, ponieważ nigdy nie byłem jakimś wielkim fanem serii „Tomb Raider” i w sumie moja kariera z tymi grami skończyła się na początku XXI wieku na części trzeciej, ale mam tam jakiś sentyment do pierwszej trylogii „Tomb Raidera”. W następne części „Tomb Raidera” nie grałem, po tym jak pod koniec części trzeciej uśmiercili Larę w Egipcie, czwarta część miała być wspominkami bliskich Lary podczas stypy z nieznanymi etapami, a w piątej części nagle zmartwychwstała. Wiedziałem, że Eidos zrobił skok na kasę i po prostu olałem tę serię... aż do roku 2013, kiedy wyszedł reeboot serii. Trochę pograłem w „Tomb Raidera” z 2013 i „Rise of the Tomb Raider” z 2016, a „Shadow of the Tomb Raider” czeka na kupce wstydu, to nigdy ich fabularnie nie ukończyłem. Więc...