(Nie)kulturalnie o popkulturze

Styczeń nie był jakimś wielkim miesiącem jeśli chodzi o przeczytane książki. W pierwszym miesiącu 2026 roku przeczytałem w sumie 7 książek. Nie będę pisał chyba podsumowania rocznego ani tego nagrywał, bo i tak nikt tego nie ogląda, sądząc po brakach komentarzy, więc będę to robił w formie pisemnej i co miesiąc, bo tutaj też nie komentujecie. Idźcie sobie poskrolować Tik-Toczka.  W styczniu przeczytałem 7 książek, a na portalu Lubimyczytać zadeklarowałem, że przeczytam w 2026 roku 24 książki, więc już prawie 1/3 wyzwania mam za sobą. Do końca lutego mogę jeszcze trochę poczytać, bo 27 lutego ma wyjść „Resident Evil Requiem", więc na pewno wtedy nie będę miał czasu na czytanie, a w środę 4 lutego ma mieć premierę ostatni odcinek drugiego sezonu „Fallouta", więc też będę nadrabiał serial. W styczniu 2026 roku przeczytałem trzy pierwsze tomy książki pana profesora Andrzeja Nowaka z serii „Dzieje Polski", wydawane przez Wydawnictwo Biały Kruk. Pierwszy tom zatytu...

Ostatnią książką jaką przeczytałem w 2025 roku była książka „ Dziennik kota. Veni, vidi, vici. Opowieści z wojska " autorstwa Daniela Kukulskiego , który prowadzi swój kanał na YouTube i z tego co wiem fanpage na Facebooku (bo niestety skasowałem tam konto) i jest bardziej znany pod pseudonimem szeregowy Kukuła . Obecnie jest znany z nagrywania takich krótkich scenek satyrycznych dotyczących patologii związanych z wojskiem. Jednym się one podobają, innym nie, mnie akurat te scenki się podobają. Ja na jego kanał trafiłem całkiem przypadkowo ze cztery lata temu, gdzie jeszcze nagrywał vlogi i opowiadał swoje przygody z dobywania zasadniczej służby wojskowej, o których też można było przeczytać w tej książce. Pamiętam, że byłem jego jednym z pierwszych subskrybentów i nie miał nawet 100 subów, a teraz jego kanał rozrósł się do ponad 10 tysięcy subskrybentów, chociaż nie zawsze się udzielam i komentuję. Moje gratulacje! 🙂 W pewnym momencie szeregowy Kukuła oznajmił, że ...

Wyzwanie czytelnicze w roku 2025 rozpocząłem dosyć późno, bo 1 czerwca 2025 roku. Ale to też jest niestety to, że czas nie jest z gumy i nie tylko człowiek żyje żeby konsumować dobra popkultury. Nie samymi grami, muzyką, filmami, czy książkami człowiek żyje. Trzeba też czasem chodzić do roboty, żeby zarobione pieniądze wydawać na kulturę, a nie na alkohol i papierosy, jak niektórzy. Niestety ostatnio też bardzo zaniedbałem ósmą muzę, jak też potocznie nazywają kino i ostatnio bardzo mało filmów oglądałem. Dawniej to oglądałem w cholerę filmów i nawet prowadziłem na FilmWebie bloga chyba w latach 2004-2009, gdzie umieszczałem swoje pseudo recezje filmów. Ale to były dawne czasy. Człowiek był młody i głupi, to wszystko pokasował. W samym roku 2025 "przeczytałem" 48 książek, licząc rozdzielenie książki na tomy, to można na upartego policzyć, że przeczytałem 56 książek. W wersji papierowej w sumie było to 13 książek. Niestety to też jest ten ból, że dom nie jest ...

W listopadzie 2025 roku pod wpływem obejrzenia serialu „Heweliusz" na Netflixie postanowiłem przeczytać dwie książki, które niedawno ukazały się na polskim rynku, opowiadające o katastrofie promu MF Jan Heweliusz, która wydarzyła się 14 stycznia 1993 między 4:30 a 5:12 nad ranem, kiedy to ów prom zatonął mniej więcej w połowie trasy pomiędzy Świnoujściem a szwedzkim Ystad, około 16-17 mil na północy wschód od niemieckiej wyspy Rugia. Książki te czytałem w międzyczasie czytania powieści „Czarodziejska góra" Thomasa Manna, którą ciężko mi się czytało. Już wcześniej pisałem w poprzedniej notce, że kiedy wydarzyła się ta tragedia, ja byłem w trzeciej klasie szkoły podstawowej i rocznikowo miałem 10 lat (choć faktycznie 9 lat i 1 miesiąc) i bardzo przeżyłem tę katastrofę, choć do Morza Bałtyckiego mam praktycznie cały dystans Polski. Do jakiegoś czasu śledziłem tę sprawę, do póki media o niej trąbiły. Ale umówmy się jak działały wtedy media, zwłaszcza radio i telewizja, na pewno n...

W listopadzie 2025 roku przeczytałem, a raczej przeglimałem, książkę pana Thomasa Manna zatytułowaną „Czarodziejska góra". O tej książce dowiedziałem się czytając między innymi książkę pana Stanisława Grzesiuka „Na marginesie życia" opowiadającą o jego leczeniu na gruźlicę w otwockim sanatorium. Także o tej książce przeczytałem chyba w wywiadzie-rzece „Tako rzecze Lem. Ze Stanisławem Lemem rozmawia Stanisław Bereś", gdzie pan Stanisław Lem chyba wymieniał tę powieść jako jedną z inspiracji do napisania „Szpitala przemienienia". Od tamtej pory chciałem przeczytać tę książkę, ale trochę się obawiałem, że nie podołam. Trochę zabierałem się do przeczytania tej książki jak sójka za morze. Postanowiłem sobie kupić najpierw wersję cyfrową na Woblinku czekając na dogodną promocję i to zrobiłem. Trochę się obawiałem tej książki, bo słyszałem opinie, że jest to wymagająca i ciężka lektura i niestety częściowo muszę się z tymi opiniami zgodzić. Nie jest to książka ...

Całkowicie zapomniałem, że we wtorek 14 października ukazała się książka Michaela J. Foxa „Future Boy" na temat pracy nad jednym takim durnym filmem. Miałem tę książkę gdzieś z tyłu głowy, ale całkowicie mi wypadła z pamięci.  Kusi mnie żeby kupić tę książkę, ale w Polsce pewnie kupią ją tylko dwie osoby:  ‪BTTFPolska‬  i ja. 😉😆 Wysyłka ze Stanów Zjednoczonych może potrwać miesiąc (nie chcę wiedzieć ile wyjdzie cło) i na razie jest po angielsku, chociaż nie jest to zbyt wielka bariera. Powieść „Powrót do przyszłości" też najpierw przeczytałem po angielsku, a później dorwałem polski przekład. Może poczekam aż wyjdzie e-book, albo ktoś w Polsce zechce przetłumaczyć tę książkę jak poprzednie książki Michaela J. Foxa. McFly nie śpimy. 😉😆 A tak na poważnie, to musiała być dla niego katorga, praca nad serialem i filmem równocześnie. EDIT] Ebook jest już dostępny, choćby na stronie Ebook Reader com, więc sobie go kupiłem za około 17 euro, co na polsk...

Uwaga! Książka ta zawiera ogromne spoilery! W sumie to ona jest jednym wielkim spoilerem fabuły obu części „The Last of Us". Autor książki w przedmowie przestrzega wszystkie osoby, które nigdy nie grały w „The Last of Us" i nie znają fabuły tych gier. To jest książka przeznaczona raczej dla osób, które skończyły obie gry i znają ich fabułę. Autor książki rozkłada fabuły obu gier na czynniki pierwsze. Nie ukrywam, że pierwsze „The Last of Us" jest jedną z najważniejszych w moim życiu i jedną z moich ulubionych gier komputerowych, którą muszę sobie przejść raz w roku, podobnie jak pierwsze „The Walking Dead" od Telltale Games czy „Life is Strange" od Dontnod Entetainment. Niestety pierwsze „The Last of Us" poznałem nieco później po premierze, ponieważ nie miałem Sony PlayStation 3.  Grę poznałem dopiero w roku 2015, kiedy kupiłem sobie konsolę Sony PlayStation 4 i pierwszą grą na płycie jaką sobie kupiłem do ...

Kwiecień 2025 roku był bogaty jeśli chodzi o fanów studia Blizzard Entetainment. Nie pamiętam już dokładnie jak to było, ale jakoś w marcu 2025 roku natknąłem się na reklamy dwóch nadchodzących książek o studiu Blizzard Entetainment. Jedną z nich była książka Jasona Schreiera „Play nice. Powstanie, upadek i przyszłość Blizzarda", która miała zostać wydana przez wydawnictwo SQN. Drugą książką miała być opisywana w tej pseudo recenzji książka Davida L.Craddocka „Zostań na chwilę i posłuchaj. O dwóch Blizzardach, które dały światu Diablo i zbudowały imperium. Księga 1.", która miała zostać wydana przez Wydawnictwo Open Beta należące do pana Marcina Kosmana. Oczywiście zamówiłem sobie obie książki przedpremierowo. Najpierw została wydana książka Jasona Schreiera „Play nice..." od Wydawnictwa SQN, która według internetu ukazała się 9 kwietnia 2025 roku. Niestety nie mam głowy do dokładnych dat, zwłaszcza jak piszę tekst po pół roku, ale według archiwum...